Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" icon

Seminarium: " Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP "




Pobierz 52,81 Kb.
NazwaSeminarium: " Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP "
Data konwersji18.02.2013
Rozmiar52,81 Kb.
TypSeminarium

Instytut Studiów Strategicznych

30. 11. 2007 r. ul. Mikołajska 4 Kraków

Seminarium: „Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju – ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP


ROLA MISJI WOJSKOWYCH, STABILIZACYJNYCH I POKOJOWYCH
W STRATEGII BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO.


Dziękując za zaproszenie w imieniu Pana Ministra Władysława Stasiaka, Szefa BBN, cieszę się, że mogę podzielić się w murach Instytutu Studiów Strategicznych kilkoma uwagami na temat: Roli misji wojskowych, stabilizacyjnych i pokojowych w strategii bezpieczeństwa narodowego.


Celem wystąpienia jest zaprezentowanie stanowiska BBN w kwestiach związanych
z rolą i znaczeniem obecnych i przyszłych misji o charakterze pokojowym a zapisami strategii bezpieczeństwa narodowego.

W wystąpieniu zostaną poruszone następujące obszary problemowe:

  1. Interesy, cele i warunki bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej.

  2. Uwarunkowania funkcjonowania i wykorzystania SZ RP do udziału
    w misjach poza granicami kraju.


  3. Doświadczenia SZ RP zdobyte podczas prowadzonych misji.




  1. Interesy, cele i warunki bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej.

Strategia bezpieczeństwa narodowego bazując na postanowieniach Konstytucji RP i obowiązujących aktach prawnych oraz czerpiąc z Koncepcji Strategicznej Sojuszu Północnoatlantyckiego i Europejskiej Strategii Bezpieczeństwa – ustanawia wykładnię podstawowych założeń strategicznych w dziedzinie bezpieczeństwa Polski. Jest podstawą do dalszych szczegółowych prac planistycznych, programowych i doktrynalnych przygotowania i użycia potencjału obronnego państwa w czasie pokoju, kryzysu i wojny. Samo pojęcie „strategia” wskazuje na przyjęcie przez twórców tego dokumentu podejścia – stosowanego w państwach zachodnich, gdzie pojęciem tym określa się koncepcyjne dokumenty państwowe najwyższego poziomu. Dokumenty wykonawcze w wybranych obszarach funkcjonalnych określa się „doktrynami”.



    • ^ Interesy narodowe

Podstawowe interesy narodowe są niezmienne i oparte na całościowej koncepcji bezpieczeństwa państwa, uwzględniającej aspekty polityczno-militarne, ekonomiczne, społeczne i ekologiczne. Interesy narodowe wynikają z fundamentalnych i niezmiennych wartości Polski, a ich realizacja stanowi dla państwa i jego mieszkańców potrzebę nadrzędną. Zgodnie z Konstytucją RP należą do nich: zapewnienie niepodległości, nienaruszalności terytorialnej, wolności, bezpieczeństwa, poszanowania praw człowieka
i obywatela, a także zachowanie dziedzictwa narodowego oraz ochrona środowiska naturalnego w warunkach zrównoważonego rozwoju.

Polska działa w złożonym i rozbudowanym środowisku międzynarodowym. Jako państwo członkowskie silnych politycznie, militarnie i gospodarczo organizacji takich jak Sojuszu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej – staje się coraz bardziej liczącym się partnerem współpracy międzynarodowej. Członkostwo w NATO i UE oraz sojusz ze Stanami Zjednoczonymi zapewniły Polsce wysoki poziom bezpieczeństwa
i stały się jednym z podstawowych gwarantów jej rozwoju wewnętrznego i pozycji międzynarodowej.

Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w UE spowodowało poszerzenie
i ewolucję pojęcia interesu narodowego oraz potrzebę umocnienia tożsamości narodowej
i europejskiej Polski, i jej obywateli w zjednoczonej Europie. Dlatego bardzo istotne są działania które służą lepszej identyfikacji społeczeństwa z państwem czy międzynarodowej integracji uwzględniającej poszanowanie wartości demokratycznych
i społecznych.


    • ^ Cele strategiczne

Cele strategiczne wynikają z interesów bezpieczeństwa i rozwoju Rzeczypospolitej Polskiej, będącej członkiem NATO i UE. Nadrzędnym celem strategicznym naszego kraju jest zapewnienie korzystnych i bezpiecznych warunków realizacji interesów narodowych poprzez eliminacje zewnętrznych i wewnętrznych zagrożeń, redukowanie ryzyka oraz odpowiednie oszacowanie podejmowanych wyzwań i umiejętne wykorzystywanie pojawiających się szans.

Za główne cele strategiczne należy uznać:

  • zapewnienie niepodległości i nienaruszalności terytorialnej Rzeczypospolitej Polskiej oraz suwerenności w decydowaniu o wewnętrznych sprawach życia narodu;

  • zapewnienie możliwości aktywnego kształtowania stosunków w otoczeniu międzynarodowym i zdolności skutecznego działania poprzez obronę interesów narodowych Polski oraz promowanie wizerunku wiarygodnego uczestnika stosunków areny międzynarodowej, a także realizacji zobowiązań sojuszniczych, stanowiących o wiarygodności Polski;

  • zapewnienie bezpieczeństwa, ochrony i opieki nad obywatelami polskimi przebywającymi poza granicami kraju;




  • ^ Warunki osiągnięcia bezpieczeństwa narodowego

Na bezpieczeństwo Polski wpływają przede wszystkim procesy i zjawiska
w jej otoczeniu – w regionie, w Europie i w ramach wspólnoty euroatlantyckiej. Znaczący wpływ na bezpieczeństwo ma dynamika stosunków w Sojuszu Północnoatlantyckim i Unii Europejskiej. Członkostwo Polski w UE stwarza warunki sprzyjające jej rozwojowi gospodarczemu i postępowi cywilizacyjnemu, jednocześnie przyczyniając się do zwiększenia bezpieczeństwa kraju.

Niekorzystnym zjawiskiem jest pogarszanie się bezpieczeństwa na Bliskim
i Środkowym Wschodzie na skutek umacniania się wpływów sił fundamentalistycznych, zagrożeń aktami terrorystycznymi, destabilizacji Iraku i Afganistanu oraz nuklearnych ambicji Iranu. Fundamentalizm islamski oddziałuje również negatywnie na sytuacje
w państwach Azji i Afryki, a także w niektórych państwach europejskich.

Siły militarne wielu państw w coraz większym stopniu biorą udział
w zwalczaniu zagrożeń o charakterze asymetrycznym, w misjach pokojowych oraz operacjach stabilizacyjnych. Źródłem zagrożenia są podmioty pozapaństwowe, często trudne do zidentyfikowania oraz nierozwiązane konflikty regionalne i lokalne, które są katalizatorami napięć obejmujących swym zasięgiem rozległe obszary. Źródłem zagrożenia są także państwa upadłe, które nie są w stanie kontrolować swego terytorium. Ich suwerenność ma charakter jedynie formalny, sprzyjający rozwojowi terroryzmu
i przestępczości zorganizowanej. Kontynent afrykański jest wyniszczany przez lokalne wojny i konflikty a także epidemie HIV/AIDS, co powoduje masowe migracje do krajów rozwiniętych. Wzrasta groźba katastrof ekologicznych, maleje dostępność wody pitnej.

Z wojskowego punktu widzenia należy zauważyć, że ważne staje się odpowiednio wczesne reagowanie na powstające zarzewia kryzysu, szczególnie wówczas, kiedy cele działań zwaśnionych stron i ich oczekiwania nie zostały jeszcze ostatecznie zdefiniowane. Można wnioskować, że siły pokojowe są w takich przypadkach nadzwyczaj skutecznym czynnikiem rozładowania napięcia, budowania relacji mediacyjnych, zapewnienia bezpieczeństwa struktur odpowiedzialnych za budowę nowego ładu na obszarach pokonfliktowych. Nawet w sytuacji, gdy rozwój wydarzeń spowodowałby eskalację kryzysu do fazy konfliktu bez udziału czynników rozjemczych, zaangażowanie i rozwinięcie sił pokojowych może skutecznie wesprzeć działalność organizacji odpowiedzialnej za rozwiązanie sporu - przyczyny konfliktu, a także zapewnić ład mandatowy po zakończeniu działań zbrojnych.

Misje, w których mogą wziąć udział SZ RP obejmują wieloaspektowy (duży) obszar zainteresowania – od kryzysu lokalnego lub regionalnego w granicach państwa, do konfliktu zbrojnego poza granicami Rzeczpospolitej. Podobnie szeroki wachlarz może dotyczyć zastosowania narzędzi wykonawczych – od zwartych jednostek i zadaniowych formacji bojowych do specjalistycznych sił i środków wsparcia akcji ratowniczych
i humanitarnych. Skala tego zaangażowania wskazuje na konieczność przygotowania odpowiedniego kontyngentu narodowego – od małej jednostki specjalnej po kilkutysięczne połączone siły zadaniowe.

Prawdopodobieństwo znaczącego udziału w rozwiązywaniu kryzysu wewnętrznego jest niewielkie, za to udział w misjach stabilizacyjnych, wsparcia pokoju oraz w działaniach ratowniczych i humanitarnych pozostaje priorytetem w skali możliwego zaangażowania SZ RP. Czas trwania takiej misji może wahać się od kilku miesięcy do kilku lat. W sytuacji przedłużania się misji powstaje konieczność rotacji sił kontyngentu. Wymiany takiej (rotacji) dokonuje się zazwyczaj, co 4-6 miesięcy. Proces przygotowania odpowiedniego komponentu przeznaczonego do udziału w misjach międzynarodowych winien stanowić wyzwanie dla całego państwa, a nie tylko resortu ON.


  1. ^ Uwarunkowania funkcjonowania i wykorzystania SZ RP do udziału w misjach poza granicami kraju.

Na podstawie Karty Narodów Zjednoczonych (Karta NZ) powstał system bezpieczeństwa zbiorowego. Sygnatariusze tego porozumienia uznali, że zasadniczym celem ONZ jest zapobieżenie wojnie i ustalenie warunków pozwalających na utrzymanie sprawiedliwości oraz poszanowania zobowiązań wynikających z umów i innych źródeł prawa międzynarodowego. Założono, że osiągnięcie tego celu jest możliwe w wyniku przyjaznej współpracy państw na zasadach równouprawnienia i wzajemnego poszanowania interesów oraz uzgadniania działalności międzynarodowej o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym lub humanitarnym1.

Potrzeba szybkiej reakcji na zagrożenia bezpieczeństwa, trudności
w rozwiązywaniu sytuacji konfliktowych za pomocą środków dyplomatycznych
i politycznych sprawiły, że coraz większego znaczenia nabierają misje pokojowe, postrzegane w kontekście militarnym. Jednak podjęcie decyzji o użyciu sił zbrojnych jest zazwyczaj trudne, długotrwałe i obarczone wieloma uwarunkowaniami. Działania wojsk podlegają kontroli politycznej i szczególnemu nadzorowi opinii publicznej.
Na podstawie długoletnich doświadczeń uznano jednak, że jest to w wielu przypadkach jedyny sposób rozwiązania nabrzmiałych problemów lub przynajmniej czasowe ustabilizowanie sytuacji. Dlatego w wielu krajach rozpoczęto proces gromadzenia doświadczeń i opracowywania wymagań niezbędnych do skutecznego wypełnienia złożonych zadań wojskowych w rejonach objętych kryzysem.

Należy zauważyć, że obecnie Siły Zbrojne RP biorą udział w 17 misjach poza granicami kraju, w tym w 6 z udziałem kontyngentów wojskowych.

Aby przybliżać charakter poszczególnych misji proponuje się przyjąć następujące definicje wymienionych rodzajów misji.

Misje wojskowe – przedstawicielstwa kierowane na zaproszenie drugiego państwa dla wypełnienia ściśle określonych celów: doradczych, pomocniczych lub na zlecenie organizacji międzynarodowych dla wypełnienia celów kontrolnych lub rozjemczych2.

Aktualnie żołnierze SZ RP uczestniczą w 11 misjach wojskowych w różnych regionach świata tj.(Europa, Azja, Afryka).

Misje pokojowe – rodzaj misji o charakterze mediacyjno-monitorujacym lub obserwacyjno-nadzorujacym prowadzonych przez niewielką liczbę personelu (od kilku do kilkudziesięciu osób)”3. Organizacje międzynarodowe i państwa stosują różną klasyfikację misji pokojowych, wg ONZ do misji pokojowych z udziałem sił wojskowych należy zaliczyć misje obserwacyjne, utrzymania pokoju podejmowane na podstawie rozdz. VI Karty Narodów Zjednoczonych (KNZ), wymuszania pokoju podejmowane na podstawie rozdz. VII KNZ, czy humanitarne; wg UE realizuje tzw. Misje Petersberskie, poszerzone
o wymuszanie pokoju.

Dzisiaj żołnierze SZ RP uczestniczą w 2 misjach pokojowych pod auspicjami ONZ
w Syrii i Libanie.

^ Misje stabilizacyjne to termin wywodzący się z amerykańskiej doktryny działania sił lądowych FM – 03 i przyjęty przez wojskowych i dziennikarzy jako oczywisty
i wszystkim zrozumiały. Do dnia dzisiejszego nie ma jednej podstawowej polskiej definicji określającej ten rodzaj misji prowadzonej przez SZ RP. W połączonej doktrynie sojuszniczej (AJP-01 Allied Joint Publication) w pojęciu Sojusznicze Operacje Połączone zawarty jest także termin Operacje Reagowania Kryzysowego spoza Artykułu V. Termin ten jest zbliżony pojęciowo do charakteru misji jakie prowadzą wojska w trakcie misji stabilizacyjnych (ang. ^ NON-ARTICLE 5 CRISIS RESPONSE OPERATIONS).

Jak wynika z obserwacji misje pokojowe i stabilizacyjne nie ograniczają się jedynie do zadań wojskowych – są to misje kompleksowe, wieloaspektowe, obejmują zarówno działania wojskowe jaki i polityczne, ekonomiczne, społeczne oraz kulturowe. Podstawowym założeniem dla tego rodzaju misji jest współpraca cywilno-wojskowa i ścisła koordynacja działań, tak na szczeblu międzynarodowym, jak również na szczeblu narodowym: międzyresortowym i resortowym. Współczesne misje stabilizacyjne wymagają wysoce wykwalifikowanego personelu wojskowego oraz szerokiego zaangażowania ekspertów cywilnych. Wymagają także stworzenia odpowiednich funduszy i wydzielenia środków materiałowych na programy stabilizacyjne i rekonstrukcyjne, takie jak: odbudowa infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania dotkniętego kryzysem kraju, bądź regionu (szkoły, drogi), odbudowa struktur służb publicznych – oświaty, służby zdrowia oraz rekonstrukcja systemów finansowych, bankowych i prawnych.

Polska jest aktywnym uczestnikiem działań na rzecz pokoju, bezpieczeństwa
i stabilizacji międzynarodowej zarówno na europejskim teatrze działań, jak i poza nim. Wyrazem takiej polityki jest czynny udział w misjach pokojowych czy reagowania kryzysowego, podejmowanych przez organizacje międzynarodowe
o charakterze globalnym, organizacje i porozumienia regionalne, czy też koalicje państw, tzw. „koalicje chętnych”. Wyrazem tego jest systematycznie zwiększające się zaangażowanie SZ RP w misje podejmowane w różnych częściach świata.

Od połowy lat dziewięćdziesiątych zasadniczo zmienił się charakter konfliktów, które są rozwiązywane przy użyciu międzynarodowych sił pokojowych, w ramach których działają polscy żołnierze. Obecnie dominującymi konfliktami w sferze stosunków międzynarodowych są umiędzynarodowione konflikty wewnętrzne. Ilościowo przeważają one nad systematycznie zmniejszającą się liczbą tradycyjnych konfliktów międzynarodowych z użyciem sił zbrojnych, co powoduje zmianę roli
i funkcji kontyngentów wojskowych międzynarodowych sił pokojowych, które są angażowane w ich rozwiązanie. Następuje zasadnicza zmiana ilościowa i jakościowa charakteru zaangażowania żołnierzy i pododdziałów wojskowych, od angażowania pojedynczych żołnierzy do realizacji funkcji jako obserwatorów wojskowych
z zadaniem obserwacji i monitorowania, poprzez kierowanie pododdziałów czy całych jednostek w ramach PKW/PJW4, do realizacji funkcji i zadań rozjemczych, ochronnych, policyjnych, inżynieryjnych, medycznych, humanitarnych, czy też bojowych wobec stron konfliktu i grup przeciwnych osiągnięciu stabilizacji i pokoju.

Zwiększyła się liczba państw (regionów), w których podejmowane są misje
z udziałem SZ RP. W większości są to państwa zróżnicowane etnicznie, kulturowo,
o klimacie i środowisku naturalnym zasadniczo odmiennym od warunków środkowoeuropejskich.

Faktem jest również, że misje pokojowe zmieniły swój charakter i przeszły wieloaspektową ewolucję. W konsekwencji spowodowało to szereg zmian, w tym przede wszystkim odnośnie roli, funkcji i zakresu realizowanych zadań przez komponent wojskowy sił międzynarodowych uczestniczących w tych misjach. Ma to zasadnicze konsekwencje dla SZ RP, nie tylko w wymiarze kontyngentów uczestniczących w tych misjach, ale w skali całych SZ RP.

Nastąpiła zasadnicza zmiana ilościowa podmiotów, pod egidą których działają lub mogą działać kontyngenty SZ RP. Do początku lat dziewięćdziesiątych było to tylko ONZ lub międzynarodowe komisje. Obecnie do podmiotów tych należy również NATO, UE, „koalicje chętnych” (z państwem wiodącym lub ramowym), czy inne organizacje regionalne, z których siłami wojskowymi przychodzi współdziałać PKW.
Z początkowego angażowania oficerów (występujących indywidualne bez broni) do realizacji zadań w ramach międzynarodowych komisji, obecne zaangażowanie
SZ RP przekształciło się w udział w misjach zagranicznych całych kontyngentów (etatowych pododdziałów, wzmacnianych specjalistami lub organizowanych doraźnie) wszystkich rodzajów sił zbrojnych oraz rodzajów wojsk i służb.

Zmieniła się zasadniczo ilość podmiotów, z którymi współdziałają, koordynują lub wobec których podejmują działania o charakterze militarnym i niemilitarnym polscy żołnierze w prowadzonych misjach. Poza ludnością lokalną regionu, na rzecz której prowadzona jest misja, występuje szereg podmiotów, wobec których PKW powinien posiadać określone zdolności do działania. Mogą to być takie podmioty jak: międzynarodowe organizacje humanitarne, media światowe i lokalne, organizacje pozarządowe, tzw. prywatne organizacje wojskowe (ang. Private Military Companies - PMC lub Private Security Companies - PSC), uzbrojone strony konfliktu, grupy działające w ramach zorganizowanej przestępczości czy grupy terrorystyczne.

Wszystkie wyżej wymienione czynniki i zmiany powodują, że zarówno na rzecz sił zbrojnych jak i w samych SZ RP istnieje konieczność podejmowania adekwatnych do potrzeb działań, zarówno doraźnych (w odniesieniu do udziału w konkretnej misji) jak i długofalowych o charakterze systemowym i strukturalnym. Działania te powinny być realizowane w skali państwa, resortu obrony, przy aktywnym informowaniu społeczeństwa, które jako suweren, winno być świadome pozytywnych i negatywnych efektów oraz kosztów i skutków uczestnictwa SZ RP w misjach poza granicami kraju.

Realizacja misji poza granicami kraju wymaga, pewnych zdolności, które powinny być uwzględnione już na etapie przygotowań państwa do możliwego udziału w misjach międzynarodowych. Wyrazem osiągania tych zdolności powinna być realizacja zobowiązań wobec Sojuszu. Wyraża się ona w osiągnięciu interoperacyjności, połączoności planowania i prowadzenia działań oraz dyspozycyjności posiadanych sił. Istotnym problemem z grupy wymienionych zobowiązań jest wprowadzenia w SZ RP tzw. „celu Robertsona”, który przewiduje, że w państwach NATO wskaźnik dostępności sił lądowych powinien wynosić 40% i 8%. Oznacza to, że państwa te powinny posiadać 40% swoich sił zdolnych do przerzutu (ekspedycyjnych) w rejon ewentualnej operacji sojuszniczej oraz 8% gotowych do natychmiastowego użycia lub zaangażowanych już w operacje poza granicami kraju. Jest to wyzwanie któremu SZ RP winny sprostać poprzez dostosowanie organizacyjne i techniczne.

Nie mniej ważnym uwarunkowaniem funkcjonowania SZ RP są zadeklarowane siły dla tworzonych GB UE. Grupy te przewidziane są do prowadzenia misji pokojowych
i stabilizacyjnych przez UE jako organizację nie tylko gospodarczą, ale również posiadającą zdolności do zażegnywania konfliktów w obszarze odległym o 6 tyś kilometrów od Brukseli.

Można zakładać, że przyszłe misje pokojowe mogą posiadać w znacznym stopniu charakter misji stabilizacyjnych i rekonstrukcyjnych. Wynikać to może z kilku względów. Działania na rzecz rekonstrukcji kraju mogą mieć istotne znaczenie stabilizacyjne, szczególnie przeprowadzone w kraju biednym i będącym w „stanie zapaści”. Z drugiej strony, działania stabilizacyjno – rekonstrukcyjne mogą być ważnym elementem działań „transformacyjnych”, szczególnie wówczas, kiedy następuje usunięcie lub rozwiązanie dotychczasowych struktur administracyjnych oraz struktur bezpieczeństwa.



  1. ^ Doświadczenia SZ RP zdobyte podczas prowadzonych misji.


Wyniki analiz teoretyków zajmujących się problematyką misji pokojowych jak również doświadczenia uczestników tych misji skłaniają do wyrażenia poglądu, że występuje konieczność prowadzenia działań w wymiarze sojuszniczym i koalicyjnym. Nieodzownym jest aby te warunki były spełnione ponieważ umożliwiają realizację zadań
o wysokim poziomie trudności oraz dają możliwość elastycznego reagowania na nieprzewidziane sytuacje. Do zasadniczych gwarantów uzyskania powodzenia podczas działań sojuszniczych i koalicyjnych zalicza się:

    • osiągnięcie przez zaangażowane strony założonego stopnia interoperacyjności,

    • połączoność, która oznacza wspólną ocenę sytuacji, skoordynowane planowanie i podział zadań pozwalające na wykorzystanie możliwości rodzajów sił zbrojnych oraz wspólne kierowanie przebiegiem operacji połączonej,

    • dyspozycyjność wojsk, która jest niezbędna do zapewnienia ciągłości prowadzenia działań.

Biorąc pod uwagę możliwość przekształcenia się kryzysu w zjawisko długotrwałe, ewoluujące w sprzyjających okolicznościach w konflikt zbrojny
o trudnym do przewidzenia rozmachu i intensywności. Angażując się
w neutralizowanie kryzysu, należy poświęcić jednakowy wysiłek ustaleniu przyczyn konfliktu, zapobieganiu eskalacji oraz zastosowaniu racjonalnego rozwiązania do ustabilizowania sytuacji. Na poziomie strategicznym odpowiedzią na kryzys lub jego zarzewie powinny być skuteczne działania neutralizujące, integrujące różnorodne atrybuty trzech instrumentów polityki państwa – dyplomacji, zdolności ekonomicznych i zdolności wojskowych. Uzasadnienie powyższej tezy potwierdzają doświadczenia SZ RP z udziału w misjach o różnym statusie w Iraku i Afganistanie wskazują, że działania te skutecznie wspierają inne, pozawojskowe formy zaangażowania, dlatego należy liczyć się z coraz szerszym udziałem instytucji niemilitarnych, rządowych i pozarządowych w zapobieganiu konfliktów.

Analiza doświadczeń z działań prowadzonych w Iraku i Afganistanie, jak również w regionie Bałkanów wskazuje, iż nie tylko wojska przeciwnika lub zorganizowane grupy ekstremistów są celem naszych działań. Nowego znaczenia nabierają działania informacyjne, które ukierunkowane są na oddziaływanie na zmianę sposobu zachowania się lokalnych przywódców religijnych, przedstawicieli władz samorządowych i ludności miejscowej.

Zaangażowanie SZ RP w misjach prowadzonych poza granicami kraju sprzyja realizacji celów polityki bezpieczeństwa, wzmacniając wiarygodność sojuszniczą Polski. Poziom ambicji uwzględniający możliwości finansowe państwa będzie sprzyjał procesom transformacji SZ RP. Jak wynika z analizy zasadniczych trendów transformacyjnych NATO, UE oraz armii wybranych państw niezbędne jest wprowadzanie zmian organizacyjnych ja również modernizacja techniczna SZ RP. Skutkiem takich działań powinno być zwiększenie możliwości ekspedycyjnych SZ PR na potrzeby misji poza granicami kraju. Zasadnicze kierunki działania zawarte w Strategii Bezpieczeństwa Narodowego RP implikują kierunki wprowadzanych zmian w SZ RP oraz pozwalają na sprecyzowanie źródeł skuteczności i efektywności SZ RP w przyszłości. Do źródeł tych zalicza się:

  • przewagę technologiczną nad potencjalnym przeciwnikiem – rozumianą jako zmiana filozofii myślenia podczas porównania potencjałów bojowych wojsk własnych i potencjalnego przeciwnika. Posiadanie uzbrojenia i sprzętu wojskowego, który technologicznie jest zdecydowanie bardziej zaawansowany od uzbrojenia przeciwnika i pozwala na zmniejszenie liczby żołnierzy bezpośrednio zaangażowanych w walce oraz stawia wojska własne
    w korzystniejszej pozycji;

  • szybkie i adekwatne do sytuacji podejmowanie decyzji, które jest konsekwencją sprawnego funkcjonowania w środowisku sieciocentrycznym, zdobyciu przewagi informacyjnej oraz jednoznacznego rozumienia zmieniającej się sytuacji;

  • efektywny system dowodzenia, jako narzędzie wspierające wymienione wcześniej szybkie podejmowanie decyzji i reagowanie na zmiany zachodzące na polu walki;

  • zdolność do działania w środowisku sieciocentrycznym, osiągnięta dzięki wypracowanej strategii informatyzacji SZ RP. Strategia ta winna również zawierać kierunki rozwoju narzędzi wspomagających systemy dowodzenia
    i kierowania walką, wizualizacji i symulacji pola walki;

  • przewagę informacyjną postrzeganą przez pryzmat sprawnego funkcjonowania w środowisku sieciocentrycznym z dostępem do różnego rodzaju informacji
    w czasie zbliżonym do rzeczywistego;

  • prowadzenie działań informacyjnych, których istotą jest koordynacja wysiłków podejmowanych przez siły i środki: działań psychologicznych, współpracy cywilno-wojskowej, informowania społeczeństwa (własnego, jak
    i zamieszkującego rejon objęty działaniami), organizacji rządowych
    i pozarządowych oraz innych instytucji zaangażowanych w prowadzenie misji;

  • zdolność do przerzutu sił na długich odległościach (transport strategiczny
    i operacyjny), która w przypadku prowadzenia działań o charakterze ekspedycyjnym jest zasadniczym gwarantem zapewnienia udziału wydzielonych jednostek SZ RP w takich działaniach (sojuszniczych lub koalicyjnych). Posiadanie takiego rodzaju transportu jest również podstawą do zapewnienia ciągłości dostaw dla wojsk przebywających poza granicami kraju;

  • ochronę wojsk (operacyjna, informacyjna, kontrwywiadowcza) traktowaną jako priorytet podczas każdego rodzaju działań. Istotą ochrony wojsk jest maksymalne obniżenie możliwości powstania strat własnych podczas prowadzenia działań militarnych;

  • identyfikacja obiektów na polu walki (swój-obcy), która jest podstawowym narzędziem umożliwiającym unikanie zadawania strat wśród pododdziałów wojsk własnych jak i ludności cywilnej;

  • system obrony przeciwlotniczej, który stanowi element zabezpieczenia działań bojowych, jak również jest uzupełnieniem systemu ochrony wojsk;

  • zdolności precyzyjnego rażenia (neutralizacji/niszczenia) obiektów wyrażane poprzez posiadanie środków ogniowych, amunicji oraz systemów kierowania ogniem wraz z funkcją umożliwiającą ocenę skutków precyzyjnie wykonanych uderzeń;

  • efektywny system zabezpieczenia i wsparcia zapewniający SZ RP długotrwały udział w różnego rodzaju misjach;

  • interoperacyjność umożliwiająca pododdziałom SZ RP sprawne funkcjonowanie
    w ramach misji połączonej w wymiarze sojuszniczym lub koalicyjnym,

  • organizację wojsk, wielkość i strukturę sił zadaniowych, posiadanie tzw. zbioru sił
    i środków pozwalającego tworzyć grupy zadaniowe adekwatnie do zadań warunków planowanego środowiska (miejsca) prowadzenia działań,
    w szybkim czasie.

Czerpanie z tych źródeł jest warunkiem osiągnięcia postępu w SZ RP jak również stworzenia nowoczesnych, elastycznych sił zdolnych do realizacji zadań
w coraz to bardziej skomplikowanym środowisku bezpieczeństwa narodowego jak również międzynarodowego.


Rekapitulując powyższe rozważania na temat: Roli misji wojskowych, stabilizacyjnych i pokojowych w strategii bezpieczeństwa narodowego można wnioskować, że:

  • wieloletnie zaangażowanie Polski jest wyrazem odpowiedzialności za sprawy międzynarodowe;

  • partycypacja w misjach pokojowych jest potwierdzeniem wiarygodność SZ RP jako sojusznika i koalicjanta;

  • wnioski z doświadczeń nabytych w trakcie misji znajdują swe odzwierciedlenie w dokumentach narodowych najwyższego rzędu;

  • zdobywane doświadczenia stają się „drogowskazami” do planowania
    i realizacji procesu transformacji SZ RP;

  • udział w misjach stwarza możliwość zademonstrowania na forum międzynarodowym możliwości SZ RP do prowadzenia całego spektrum działań o różnej intensywności w środowisku międzynarodowym;

  • uczestnictwo w misjach jest źródłem rozwoju jak również sprawdzenia umiejętności zawodowych żołnierzy oraz stwarza możliwość zdobywania doświadczeń w dowodzeniu międzynarodowymi zespołami o różnym poziomie profesjonalizmu.



Dziękuję za uwagę!


1 Karta Narodów Zjednoczonych, San Francisco, 26 VI 1945 r., art.1, pkt. 3.

2 Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego, wyd. piąte, „Myśl Wojskowa „ 2002, 6(623),
s. 65. za, E.J. Omańczyk, Encyklopedia ONZ i stosunków międzynarodowych, Warszawa 1987, s. 323.

3 Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego, wyd. piąte, „Myśl Wojskowa „ 2002, 6(623),
s. 65.

4 PKW – Polski Kontyngent Wojskowy; PJW – Polska Jednostka Wojskowa.





Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconUposażenie żołnierzy pełniących służbę poza granicami kraju

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" icon"Wspieranie projektów i inwestycji poza granicami kraju Część 2 Wsparcie finansowe w ramach realizacji Konwencji Klimatycznej"

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconPROCEDURA UZNAWANIA KWALIFIKACJI / UPRAWNIEŃ UZYSKANYCH POZA GRANICAMI RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ DO WYDANIA POLSKIEGO ŚWIADECTWA KALIFIKACJI

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconSEMINARIUM INFORMACYJNO – DYSKUSYJNE „Doświadczenia i wnioski z monitorowania Umów Offsetowych i ich wpływ na strategię dla polskiego offsetu”

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconO przesiedleniu rodziny żołnierza zawodowego z miejscowości za granicą do kraju, po zakończeniu przez żołnierza pełnienia służby poza granicami państwa

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconADRES DLA DORĘCZEŃ W POLSCE PODMIOTU POSIADAJĄCEGO MIEJSCE ZAMIESZKANIA (SIEDZIBĘ) POZA GRANICAMI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconADRES DLA DORĘCZEŃ W POLSCE PODMIOTU POSIADAJĄCEGO MIEJSCE ZAMIESZKANIA (SIEDZIBĘ) POZA GRANICAMI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconZAŁĄCZNIK DO WNIOSKU O WPIS ZASTAWU REJESTROWEGO – ADRES DLA DORĘCZEŃ W POLSCE PODMIOTU POSIADAJĄCEGO MIEJSCE ZAMIESZKANIA (SIEDZIBĘ) POZA GRANICAMI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconZAŁĄCZNIK DO WNIOSKU O ZMIANĘ WPISU W REJESTRZE ZASTAWÓW – ADRES DLA DORĘCZEŃ W POLSCE PODMIOTU POSIADAJĄCEGO MIEJSCE ZAMIESZKANIA (SIEDZIBĘ) POZA GRANICAMI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Seminarium: \" Misje Wojska Polskiego poza granicami kraju ich znaczenie dla reform w Siłach Zbrojnych RP \" iconMiędzy Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego a innymi państwami uczestniczącymi w Partnerstwie dla Pokoju, dotycząca statusu ich sił zbrojnych, oraz jej Protokół dodatkowy

Umieść przycisk na swojej stronie:
Dokumentacja


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©gpl.exdat.com 2000-2013
Podczas kopiowania materiałów wymaganych do określenia aktywny link jest do indeksowania.
stosuje się do zarządzania
Dokumentacja